Klasik gitarın kökeni İspanya'ya dayanmaktadır. O dönemler klasik gitar üzerinde 4 çift tel bulunmaktaydı. Bu teller bağırsaktan yapılmaydı ve parmakla çalınıyordu. Bu gitarlar oldukça küçüktü. Daha sonra barok döneminde gitara 5 çift tel takıldı ve perde sayısı 10'a yükseltildi. Ve özellikle Rönesans döneminde ciddi bir çalgı olarak görülmeyen gitar, Barok dönemle birlikte daha fazla müzisyenin dikkatini çekmeye başlamış ve eskisinden daha fazla ses elde edilmesiyle de repertuar da genişleme olmuş ve daha karmaşık bir yapı halini almıştı.
      Klasik gitara ilave edilen 5. çift tel 3 farklı şekilde akort ediliyordu:
      1- Her iki tel de günümüzde olduğu gibi bas (birinci oktav) "La" notasına,
      2- İlk tel bas "La", ikinci tel bir oktav ince "La" notasına,
      3- Ya da her iki tel modern gitardaki bas "La" dan bir oktav ince "La" notasına.

      Barok döneminin sonlarına doğru iki önemli yenilik yapıldı. Tel çiftlerinin yerine tek tel kullanılmaya başlandı ve 5 çift telin yerini 6 tek tel aldı. Ve bunun 18. yüzyıldan bu yana böyle olduğu Fernando Sor'un altı telli Romantik Gitar kullanmasıyla somutlanır.
      17. ve 18. yüzyıllarda İtalya ve Fransa'da gitar metodlarına rastlanır. 18. yüzyılın sonunda IV. Şarl'ın himayesinde birçok gitarist yetişir. Gelmiş geçmiş en büyük gitar ustalarından birinin Niccolo Paganini olduğu söylenir. Bu çalgıyı kemanı kadar ustalıkla çalmasının yanı sıra, eserlerini bestelerken dizinin üzerinden hiç eksik etmediğinden söz edilir.
      Bu arada Shubert, Berlioz, Diabelli, Gragnani, Carulli, Carcassi, Coste gibi bestecilerin ilgisini çeken gitar, onların da bu çalgı için eserler yazmasına neden olmuştur. 1778 - 1830 yılları arasında yaşayan Fernando Sor ise aynı dönemde İspanya'da yetişen en önemli gitar ustasıdır. Fernando Sor'un, öğrencisi olarak pek çok gitarist yetiştirmesinin yanı sıra, yazdığı sonatlar, varyasyonlar, fanteziler ve etütleri bugün bile birçok gitaristin dağarcığının baş köşesinde yer alır. Besteci, gitarı altı telli yaparak bugünkü gitarın temelini atar. İspanya'da, Sor'dan sonra Dionisia Aguada gibi bir gitar ustası yetişir. Daha sonra yine aynı dönemde İtalya'da özellikle Beethoven'ın hayranlığını kazanan Mauro Giuliani (1781-1828) ismine rastlarız.
      19. yüzyıl boyunca İspanya'da birçok usta gitarist yetişir. Bunlar arasında Sor, Cano, Huartas, Tostado, Aquado, Fossa başlıca isimlerdir. Yüzyılın ikinci yarısında çağdaş gitar ekolünün kurucusu olarak nitelenen, Bach, ve Beethoven'ın eserlerinden gitar için yaptığı düzenlemelerle tanınan Valenciya'lı gitarist-besteci Francisco Tarrega adına rastlarız. Andres Segovia, Emilio Pujol, Miguel Llobet, Regino Sainz de la Maza, Alirio Diaz ve Narciso Yepes onu izlerler. İngiltere'de ise, Julian Bream ve John Williams gibi gitaristler de aynı paralleled devam ederler. Alirio Diaz'ın önerisi üzerine Andres Segovia'nın gitarda ilk kez naylon tel kullanmasının yanı sıra en önemli misyonu; o yıllarda daha çok Amerika'da folk müzik, Avrupa'da ise türkü eşlikçisi olarak görülen gitarı, Klasik Gitar olarak tüm dünyaya tanıtmaktır. Ayrıca üstün virtüözitesiyle de çalgısını sevdiren ve geliştiren bir sanatçıdır. Naylon teller 1946 yılından itibaren bağırsak tellerin yerine kullanılmaya başlanmıştır.
      Segovia'nın öğrencisi olan Alirio Diaz (1923) ise ünlü bir yorumcu olarak bütün dünyaya adını duyururken, özellikle Türkiye'de verdiği konserlerle ülkemizde gitarın tanınmasında büyük katkıda bulunmuştur.
      Andres Segoiva gitarı, konser salonlarına sokarak Amerika'dan Arjantin'e ve Uruguay'a kadar uzanan turneleriyle hem enstrümana hem de solistlere büyük saygınlık kazandırırken, gitarı 20. yüzyılda evrenselliğe ulaştırdı.
      Segovia, Tarrega, Llobet, Pujol, Anido, Prat, Diaz, Bream, Williams gibi sanatçıların ünlü ve büyük eserleri gitar için düzenleyerek dağarı genişletme çabalarına artık Castenuovo Tedesco, Roussel, Mompou, Villa-Lobos, Ohana, Britten, Henze, Torroba, Rodrigo, Hallfter, Berio, Turina, Falla, Takemitsu, Ponce, Bennett, Berkeley, Walton, Martin, Davies, Tippett, Dodgson, Arnold, Brindle, Lauro, Poulene v.b. gibi özgür eserler yazan besteciler eklenir.